vlnr: Burgemeester Bouke Albert Schuite, Albert Johan Willem Schuite, Willemina Cornelia Johanna Schuite,
Jan Willem Piet Schuite en Georgenetta Antonia Rudolphina Schuite-Boerrigter.

Willem Jan Piet Schuite verongelukt. (Salland's Volksblad d.d. 07-12-1928)
Woensdagmorgen gebeurde hier een droevig ongeval. De beide zoontjes van den burgemeester, den heer Schuite, waren op weg naar school. Ter hoogte van den overweg bij 't spoor wilden zij op den wagen van vrachtrijder Lenters klimmen, wat deze echter niet toestond, daar de weg vrij sterk helde en er dus aan den wagen, een z.g. wipkar, niet te sturen viel. Toen, even verder, dit gevaar niet meer bestond, klommen de jongens op den wagen, die daarop verder reed. Plotseling echter hoorde de voerman, die naast het paard liep, een doordringende gil en, achterwaards ziende, zag hij den kleinsten jongen in een groote plas bloed op den grond onder den wagen liggen. Het knaapje was vreeselijk verminkt en bijna direct dood. Den voerman treft volgens de verklaringen der marechaussees, geen schuld. Mogen de ouders in dit fel verdriet ondervinden, dat de God aller vertroosting machtig is om de wonde die Hij sloeg, ook te heelen.

Burgemeester Schuite is niet meer. (Salland's Volksblad d.d. 27-02-1931)
Zaterdagavond is hij, na geruimen tijd op het ziekbed gelegen te hebben, heengegaan. En de hoop, die onlangs door weth. Wamelink op de raadsvergadering werd uitgesproken, dat de burgemeester spoedig weder hersteld mocht zijn, is helaas niet verwezenlijkt.
Burgemeester Bouke Albert Schuite begon zijn loopbaan als volontair ter secretarie te Oldemarkt. Daarna was hij als ambtenaar ter secretarie werkzaam te Ambt Hardenberg, tot hij wegens benoeming van den toenmaligen secretaris, den heer Jouwstra tot burgemeester van Bedum, dezen als zoodanig opvolgde.
In juni 1922 werd hij burgemeester van Stad Hardenberg in de plaats van den heer Bloem. De overledene was de 6e dezer 43 jaar geworden. In de jaren dat de heer Schuite als burgemeester werkzaam was, heeft hij de liefde en hoogachtig der gemeentenaren weten te verwerven. Hij deed zich kennen als een bekwaam bestuurder en onder zijn leiding is de gemeente wel zeer tot bloei gekomen. Voortvarend als hij was, heeft hij voor de gemeente menige goede zaak mogen tot stand brengen. Het uiterlijke van de plaats - ieder zal dit moeten toestemmen - onderging een niet geringe wijziging en verbetering, ja zelfs kan men van verfraaiing spreken. En had de Heere hem in het leven gespaard, dan was er nog veel van hem te verwachten geweest. Daarbij leefde hij in alles met de gemeentenaren mede. Vereenigingen die zich beijverden om den naam van Hardenberg met eere ook naar buiten te dragen, konden op zijn steun en sympathie rekenen. Zoo was er een hartelijke verhouding ontstaan tusschen burgemeester en bevolking.

Hoe ook geëerd en geliefd - toch is het leven van den heer Schuite niet enkel voorspoed geweest. Veel leed heeft hij in zijn korte leven moeten ondervinden. Herhaaldelijk trad de dood zijn woning binnen en op smartelijke wijze soms ontvielen hem zijn dierbaren. Dat dit voor een gevoelige natuur als de zijne, diepe lidteekenen achterliet, is te begrijpen. En toen dan ook bij alle deze dingen nog een eigen lichamelijk lijden zich voegde, was het al spoedig te zien, en velen zeiden het: Onze burgemeester is de oude niet meer, en daarbij kwam de bange vraag: Zal hij wel ooit weer de oude, krachtige man van vroeger worden? Burgemeester Schuite is niet meer. Zijne weduwe drukt het aldus uit in de kennisgeving: De heere nam hem tot Zich. Rijke troost voor haar en voor allen die den heer Schuite kenden en hoogachten. De Heere nam hem tot Zich. Dat wil zeggen, dāār waar niemand ooit meer zal zeggen: ik ben ziek en waar alle tranen van de oogen zullen worden afgewischt. God de Heere ontferme Zich over zijn gezin.

Donderdagmiddag hebben we onzen burgemeester begraven. Het was een droeve dag. De wind huilde over den doodenakker en felle regenflagen striemden ons in het gelaat. Vanuit het sterfhuis op den Kanaalweg werd het lijk door de stad gevoerd. Monotoon luidde de torenklok en de vensters der huizen waren gesloten… Via Voorstraat, Wilhelminastraat en Fortuinstraat trok de rouwstoet naar het nieuwe kerkhof aan den Bruchterweg waar een grafkelder was gebouwd. Een lange file auto's en zeer vele ingezetenen bewezen den hooggeachten gestorvene de laatste eer. De baar was bedekt met vele kransen. Wanneer de baar is neergezet, neemt wethouder Wamelink, locoburgemeester, het woord. Drie maal, zegt spr., hebben we met den burgemeester dezen weg bewandeld om een stuk van zijn leven heen te dragen naar het graf. Nu is het de laatste keer, de heer Schuite zelf hebben we verloren. En naar onze meening is hij te vroeg weggenomen uit ons midden. Heden brengen we hem de laatste eer en staan we bij de donkere groeve waarin zijn stof wordt neergelaten. We hebben allen van hem gehouden. Want veel heeft hij voor Hardenberg gedaan. We hebben hem gekend met zijn groote deugden. Hoe heeft de burgervader zich verheugd over den bloei der gemeente! En die bloei was te danken aan zijn initiatief, durf en doorzettingsvermogen. 'Ik houd zoo van dit stadje en van deze menschen', zo heeft de burgemeester eens getuigd tegen spr. En dit was de waarheid. De markten, de schepen, het on-ontgonnen veld - hoe groot was zijn belangstelling daarvoor. Zijn karakter was heerlijk onevenwichtig, zou spr. willen zeggen. Hij was als een Aprildag, soms kon een bui komen opzetten, maar altijd weer won het de zon. Zoo hebben we genoten van hem, wiens hart goed was en ruim. We zullen hem missen en - eeren, die zijn plicht heeft verstaan en gedaan. Tenslotte zich wendende tot de familie van den overledene, zegt spr.: Mevrouw. Vier jaar geleden hebben we u begroet als de vrouw van onzen burgemeester. Toen was alles blijheid, en nu is alles droevenis. Gij lijdt smartelijk, maar laat u het weten, de menschen lijden met u mee. En laat het u een troost zijn dat God uw Man blijft en de Vader uwer kinderen. Een familielid sprak woorden van dank, waarmede de plechtigheid was afgeloopen. In verband met de weersgesteldheid zagen de heeren H.H. Weitkamp, burgemeester van Ambt Hardenberg, Van Riemsdijk, idem van Gramsbergen, de vertegenwoordiger der ambtenaren de heer Luten, wethouder Prins namens de oudercommissies en ds. Hoek, hervormd predikant alhier, van het woord af.

Op 20 april 1931 vertrok het gezin Schuite naar de gemeente Apeldoorn. Hun woning werd kort daarna betrokken door de nieuwe burgemeester van Stad Hardenberg, Christiaan Frederik Bramer.

Albert Johan Willem Schuite overleden (Salland's Volksblad, d.d. 18-01-1946)
Te Zwolle is overleden een in onze plaats welbekende figuur, nl. de heer A. Schuite, gemeentesecretaris van Genemuiden. De heer Schuite was een zoon van wijlen den burgemeester van Stad Hardenberg en is werkzaam geweest op de secretarie te Heemse vanwaar hij naar Genemuiden ging en daar reeds spoedig tot gemeentesecretaris opklom. De overledene was nog maar 26 jaar oud. Geve de Heere zijn nabestaanden kracht om dit moeilijk verlies te dragen.

Albert Johan Willem Schuite en Willy Schuite

Herman Hendrik Schuite verongelukt (Salland's Volksblad, d.d. 11-10-1946)
Een vreeselijk ongeluk is gebeurd te Apeldoorn. Een daar wonende jongeman, Rijksduitscher, ondergedoken als militair, en later opgeleid tot vlieger in Engeland, mocht voor het eerst een half uur alleen vliegen. In strijd met zijn instructies is hij echter niet boven het vliegveld gebleven, doch naar Apeldoorn gegaan, waar hij stoute stukjes uitvoerde voor de oogen van zijn moeder. Plotseling kon hij de machine niet meer omhoog krijgen, de vleugel raakte de nok van de Chr. H.B.S., drong er door, waardoor de machine in drie stukken vloog. De brandende benzine kwam terecht op het gymnastieklokaal, waar jongens aan het turnen waren. De gevolgen waren ontzettend. Allen kregen zoodanig brandwonden, dat 23 knapen overleden en nog enkele anderen gewond werden. De vlieger vond den dood tusschen de ruines van het toestel, terwijl zijn moeder stierf aan een hartverlamming.

Een aangrijpende plechtigheid had donderdagmiddag plaats op het nieuwe kerkhof alhier. De grafkelder van de familie Schuite, in leven burgemeester der gemeente, was wederom geopend om het stoffelijk overschot te ontvangen van den jongen Herman Schuite, een der slachtoffers van de ramp te Apeldoorn. Een zeer groot aantal kransen getuigde van het meeleven met de getroffen familie, terwijl een eerewacht van padvinders en vertegenwoordigers van de marine, het gemeentebestuur, leeraren en leerlingen eveneens van dat meeleven blijk gaf. Onder het neigen van de padvindersvlag daalde de kist in de grafkelder. Door de welpenleidster van de groep Stadhouder Willem III werd een woord ter nagedachtenis gesproken, waarna ds Visser als predikant sprak n.a.v. I Petrus I: 24 en 25. "Alle vleesch is als gras." Wie had dat maandag gedacht, aldus ds Visser, dat we thans zouden staan bij dit graf, morgen bij zoovele andere, zaterdag in Den Haag bij dat der laatste slachtoffers. De Hervormde predikanten waren vlak bij de school in vergadering bijeen toen het ongeluk gebeurde. Daar lagen de jongens, krimpend van pijn, roepend om God en moeder. Wat door ons heen ging is niet onder woorden te brengen. De een na den ander stierf. Maar we hebben nog met velen contact gehad, die moedig den dood zijn tegen gegaan, op eenvoudige wijze uitsprekend dat zij hun toevlucht namen tot den Heere Jezus Christus. Wij geven allen door onze aanwezigheid blijk van het medeleven, met het leed dat deze moeder en verdere bloedverwanten getroffen heeft. Het is te verstaan, dat Herman begraven wordt op deze plek, waar ook zijn vader rust, de plek die zooveel te zeggen heeft. Menschentroost schiet hier te kort, moge God u troosten. Moge het catechetisch onderricht door Herman ontvangen, het wijzen op Jezus als Heiland voor jong en oud, het uitgestrooide zaad des evangelies, ook in zijn hart ontsproten zijn, aldus spr. Met een plechtig afscheidswoord werd dan door hem het lichaam van den gestorvene aan de aarde toevertrouwd, waarna allen diep onder den indruk den doodenakker verlieten. De familie Schuite is wel zwaar getroffen, daar nog maar kort geleden een volwassen zoon overleed en reeds vroeger een ander zoontje door een wagen werd overreden en gedood.